De afgelopen 2 weken merk ik het bij mezelf. Ik ben volgens de fysio hersteld van een achillespees blessure! Van hem mag ik het hardlopen weer langzaam en voorzichtig gaan oppakken. Ik begon direct voortvarend: appte mijn trainer en vroeg wat een goede training is om niet te hard van stapel te lopen. Die blessure wil ik tenslotte niet meer terug. Nu denk je misschien: “Goed bezig, Marit!” Het punt is alleen dat ik nu nu al weken niet meer heb gedaan dan dat. Ik héb de training, ik héb groen licht, maar lopen….. ho maar.

Herken je dat gevoel?

Herken je dat gevoel? Je wilt iets heel graag, maar ondertussen voelt het alsof je aan alle kanten met draden aan je oude gewoonten en gedrag vastzit en het lukt je niet om los te komen. Misschien onbewust, maar je zoekt en vindt smoezen, uitwegen en mogelijkheden om te duiken. Je hebt voor ogen waar je heen wilt, maar de weg er naar toe is niet altijd geplaveid voor je. Wat kan je dan doen en hoe kom je in beweging?

Hierbij moest ik denken aan het verhaal van de zeeschildpad, dat in het boek ‘Return to The Why Café’ van John P. Strelecky staat. In dit verhaal beschrijft hij een snorkelaar, die een zeeschildpad tegen komt die met de stroming van de zee mee zwemt. Hij besluit hem te volgen, maar komt er achter dat hij de zeeschildpad niet bij kan houden. Dit terwijl hij veel harder probeert te zwemmen dan dat hij de zeeschildpad ziet doen. Hoe kan het toch dat hij hem niet bij kan houden?

Uiteindelijk komt hij er achter dat de zeeschildpad heel bewust met zijn energie omgaat. Op het moment dat de stroming van de zee richting het strand is, doet hij net genoeg om op zijn plek te blijven. Op het moment dat de stroming richting zee is, zet de schildpad aan en maakt zo optimaal gebruik van de energie van de zee. De snorkelaar probeert continu in hetzelfde tempo te zwemmen, waardoor hij zo uitgeput raakt dat hij geen voordeel meer kan halen van de positieve stroming.

En nét op het moment dat er een kans voorbij komt waar je heel graag iets mee wilt doen, heb je daar eigenlijk de energie niet meer voor.

Soms is het in het leven ook zo, zelfs met je Big Five for Life doelen bij de hand. De stroming zit tegen en je probeert maar tegen de stroom in te blijven zwemmen. Hoe hard je ook zwemt, je komt bijna niet vooruit. En nét op het moment dat er een kans voorbij komt waar je heel graag iets mee wilt doen, heb je daar eigenlijk de energie niet meer voor. Het gevolg is dat je achterblijft met een gevoel van spijt en dat je uiteindelijk niet je leven leidt zoals je dat eigenlijk zou willen.

Ben jij de snorkelaar of de schildpad?

Blijf jij heel hard, net als de snorkelaar, achter je doelen aan zwemmen. Dat kan door er heel veel energie in te gaan steken, met het risico dat je uitgeput raakt. Of je gaat, net als de schildpad, een klein beetje energie gebruiken om te kijken wie er in je omgeving je kan helpen. Zoek een voorbeeld. Schrijf/bel/app deze persoon en vraag om je te helpen. Mensen hebben de neiging om te willen helpen, dus grote kans dat het ze willen en het je verder helpt. Ook kun je gebruik maken van het netwerk van mensen die je vertrouwt. Vraag hun wie zij zouden vragen als ze met jouw vraagstuk zouden zitten. Benader vervolgens die mensen.

Voor mijn is het duidelijk

Voor mij is het duidelijk. Ik ben mezelf continu tegen de stroom aan het sturen, zodat ik niet hoef te lopen. Natuurlijk heb ik hierin zelf een keus. Ik kan hulp zoeken of blijven zwelgen in zelfmedelijden. Ik ga dus zoeken naar een loopmaatje! Of iemand die ik iedere keer kan appen als ik een duwtje in de goede richting nodig heb. Dat is weer een stapje verder richting mijn Big Five.

Liefs Marit